به عقیده من بانک مرکزی سیاست بسیار بجایی را در پیش گرفته که بانکها را موظف به فروش سرمایه مازاد خود کرده است. زیرا بهشدت با موضوع بنگاه داري بانکها مخالف هستم و هیچگونه دلیلی را برای ادامه این روند نمیپذیرم. این یعنی چه که بانک هم بخواهد از سرمایهای که باید برای بهبود معیشت مردم خرج شود به نفع خود استفاده کند؟ چه چیزی میتواند این خلاف را توجیه کند؟ بانکها که صندوق قرضالحسنه نیستند.
باید منابع مالیشان را در اختیار بخشهایی بگذارند که مولد هستند و پتانسیل ایجاد رشد اقتصادی دارند. بانکها تنها در شرایطی خاص میتوانند به مقوله بنگاه داري بپردازند که با مجوز بانک مرکزی باشد. در دیگر کشورها بنگاه داري بانکها به این صورت است که چند بانک با یکدیگر سندیکا تشکیل داده و در برخی حوزهها وارد میشوند.
اما در ایران همه تکرو هستند و این صحیح نیست. بانکداری تعریف مشخص دارد حتی بانکداری اسلامی هم تعریف و قواعد مشخص خود را دارد که باید به شیوه درست خودش اجرا شود. اینکه میگویند دولت برای رد دیون به جای پول سهام داده است قبول، اما بانکها سریع باید این سهام را میفروختند نه اینکه آنها را نگاه دارند و خودشان مالک این سهامها شوند. هرچه سریعتر باید منابع عظیمی که توسط بانکها بلوکه شده آزاد شوند.