فولکس‌واگن وارد فاز کوچک‌سازی تاریخی شد؛ وقتی ظرفیت زیاد دیگر مزیت نیست
بحران فولکس‌واگن امروز وارد مرحله‌ای شد که برای هر مدیر صنعتی یک درس مهم دارد: ظرفیت تولیدی که مشتری ندارد، دارایی نیست؛ هزینه است.
رویترز در تازه‌ترین بررسی خود از برنامه بازسازی بزرگ‌ترین خودروساز اروپا گزارش داده فولکس‌واگن با ۵۰ هزار کاهش شغل دیگر روبه‌روست؛ برنامه‌ای که مجموع کاهش‌های توافق‌شده را به حدود ۱۰۰ هزار نفر می‌رساند. همزمان این شرکت در چین نیروی انسانی خود را از حدود ۹۰ هزار نفر به ۷۰ هزار نفر کاهش داده و حدود ۵۰۰ هزار دستگاه ظرفیت تولید را از عملیات چین حذف می‌کند.
مسئله فقط چین نیست. فولکس‌واگن قصد دارد در اروپا نیز بیش از ۵۰۰ هزار دستگاه ظرفیت تولید را کنار بگذارد و درباره آینده چند کارخانه آلمانی تصمیم بگیرد. فشار تعرفه‌های آمریکا، رقابت شرکت‌های آسیایی، افت تقاضا و هزینه بالای ساختار قدیمی شرکت، مجموعه را مجبور کرده مدل کسب‌وکار خود را کوچک‌تر کند.
این تحول برای صنعت ایران دو پیام دارد. نخست برای خودروساز و کارخانه صنعتی: داشتن خطوط بیشتر و مدل‌های بیشتر الزاماً مزیت نیست. اگر ظرفیت با نرخ استفاده پایین کار کند، هزینه ثابت روی تعداد کمتری محصول سرشکن می‌شود و قیمت تمام‌شده بالا می‌رود.
پیام دوم برای خریداران تجهیزات و قطعات اروپایی است. وقتی یک صنعت وارد دوره ادغام خطوط، تعطیلی سایت و کاهش سفارش می‌شود، کل شبکه تأمین‌کنندگانش تحت فشار قرار می‌گیرد. این وضعیت می‌تواند از یک طرف ریسک تغییر یا حذف برخی محصولات و قطعات را افزایش دهد و از طرف دیگر در برخی معاملات قدرت چانه‌زنی بیشتری برای خریداران ایجاد کند.
برای شرکت ایرانی که به برند یا تأمین‌کننده اروپایی وابسته است، باید سؤال تازه‌ای مطرح شود: آیا تأمین‌کننده‌ای که امروز انتخاب می‌کنیم سه سال دیگر همان محصول را تولید خواهد کرد؟
اقدام امروز: برای خطوط کم‌استفاده، محصولات کم‌فروش و تجهیزات گران یک «نرخ استفاده از ظرفیت» واقعی محاسبه کنید. همزمان تأمین‌کنندگان اروپایی حیاتی را از نظر برنامه کاهش تولید، ادغام یا توقف محصول بررسی کنید.
نظرات کاربران
ثبت دیدگاه در نسخه آزمایشی فعال نیست.