حدودا از سال 1380 بود که تب رشته های مدیریت به خصوص MBA دامن فارغ التحصیلان دانشگاه های کشور را گرفت. در آن زمان علاوه بر فارغ التحصیلان دانشگاه، مدیران دولتی و بانکی کشور نیز جزو مخاطبان این رشته بودند و اکثر شرکت کنندگان در این رشته ها به خصوص در موسسات آموزشی غیر دانشگاهی و انتفاعی از کیفیت آموزش راضی بودند. اما حال پس از 15 سال مدیران ارشد جای خود را به کارشناسان یا مدیران میانی سازمان ها داده اند که به دنبال میانبری برای ارتقای شغلی هستند و قریب به اتفاق دانشجویان ازکیفیت آموزشی این موسسات گله دارند.
اما سمت دیگر این سکه، موسسات آموزشی هستند که روی این موج سوار شده و انواع و اقسام دوره های MBA را برگزار می کنند و با شعارهای واهی مبنی بر رقم زدن آینده درخشان و طلایی، اقدام به جذب دانشجو می کنند و در این راه چشم خود را روی پیش شرط های ثبت نام همانند تسلط به زبان انگلیسی یا سابقه مدیریتی که در اکثر مدارس کسب و کار در جهان شرط لازم ورود به دوره است، می بندند و تنها شرط حضور برای آنها، توان پرداخت هزینه ثبت نام است.
در کنار این بازار جذاب، فعالیت های دیگری همانند انواع و اقسام سخنرانی ها و چاپ کتب انگیزشی برای رهنمون کردن جوانان به آینده طلایی صورت می پذیرد. این جذابیت حتی پای یکی از متهمان اقتصادی سابق را به عنوان سخنران در این گونه همایش ها نیز باز کرد.
مسئله تاریک دیگر اما کیفیت اساتید ارائه کننده دروس است که روزگاری مدیران بنام کشور و فارغ التحصیلان بهترین دانشگاه های جهان بودند، لیکن امروزه فارغ التحصیلان سال های نه چندان دور همین موسسات وظیفه انتقال دانش را به نسل جدید دانش پژوهان برعهده دارند و این سیکل معیوب را رقم می زنند.
نگارنده به هیچ عنوان قصد ندارد برگزاری این گونه دوره ها را زیر سؤال ببرد، بلکه برعکس از موافقان برگزاری این دوره ها است، لیکن معتقد است کیفیت این گونه برنامه ها از کمیت آن مهم تر است و باید حساسیت ویژه ای روی محتوا و کیفیت آموزشی آن مدنظر باشد، زیرا جامعه ما تجربه تلخ کلاس ها و موسسات آماده سازی کنکور سراسری را در دهه 70 شمسی داشته که بسیاری از این موسسات مصداق بارز کلاهبرداری بودند.
امید است در آینده نظارت بسیار بیشتری در این خصوص انجام پذیرد تا از اتلاف وقت و سرمایه جوانان کشورمان و از همه مهم تر از سرخوردگی و بی انگیزگی آنان جلوگیری شود.
کارشناس MBA