سه شنبه, 22 خرداد 1397 - 17:55

پایان 70 سال خصومت با امضای سند تفاهم میان رهبران امریکا و کره شمالی / یک روز تاریخی

فرصت امروز: سرانجام انتظارها به سر رسید و رئیس جمهور آمریکا و رهبر کره شمالی پشت درهای بسته در چند مرحله دیدار و گفتگو کردند و سندی مشترک را امضا کردند. دونالد ترامپ در جریان امضای این سند گفت که کار برای اجرای مفاد این سند به زودی آغاز خواهد شد. او رهبر کره شمالی را «کیم» نامید و از او تشکر کرد و بار دیگر گفت که این مذاکرات از هر آنچه دیگران پیش بینی می کردند بهتر بوده است. کیم جونگ اون نیز گفت بسیار خوشحال است که سندی تاریخی را امضا می کند و از رئیس جمهور امریکا به خاطر برگزاری این نشست تشکر کرد.

همچنین سی ان ان گزارش داد که رهبر کره شمالی قبل از آغاز نشست خود با ترامپ به رئیس جمهوری آمریکا گفته بود: بسیاری از افراد در جهان این رویداد را به عنوان بخشی از یک فیلم فانتزی یا علمی تخیلی تلقی خواهند کرد.

این در حالی بود که رئیس جمهوری کره جنوبی با بیان این که شب گذشته خوابش نبرده است نسبت به موفقیت آمیز بودن نشست رهبران واشنگتن و پیونگ یانگ ابراز امیدواری کرده بود.

رویترز نیز پس از انجام این دیدار، توافق امضا شده را نمادین خواند و نوشت: رئیس جمهور آمریکا و همتای کره شمالی او درباره خلع سلاح هسته ای پیونگ یانگ توافق کردند اما به نظر می رسد این توافق نمادین بوده و نتایج ملموسی نداشته است.

دستاورد توافق ترامپ و اون برای جهان

دیدار رهبران آمریکا و کره شمالی روز سه شنبه انجام شد؛ دیداری تاریخی که خصوصا با سخنان حماسی ترامپ بسیاری را خوش بین و امیدوار کرده که به یکی از بغرنج ترین پرونده های بین المللی که نزدیک به 70 سال است جهانی را به خود مشغول داشته، پایان دهد.

به گزارش ایسنا، با تمام خوش بینی ها به این دیدار که برخی مانند ترامپ آن را هدیه بزرگ به جامعه جهانی خوانده اند و برخی چون مون جائه -این، (رئیس جمهور کره جنوبی) آن را معاهده قرن می دانند، اگر همه این تبلیغات و خوش بینی ها را کنار بگذاریم، می بینیم آنچه که جامعه جهانی -نه ترامپ و اون- به آن دست یافت تنها یک سند دو صفحه ای است که در چهار بند خلاصه شده و بحران شبه جزیره کره در گذشته نیز بارها همانند آن و شاید بهتر از آن را به خود دیده است. (مقایسه شود با برجام که ۱۰۹ صفحه و ۵ ضمیمه دارد)

در واقع تا اینجای کار اگر به این دیدار و سند امضا شده آن تنها به عنوان یک آغاز نگاه شود و اینکه یک صفحه تاریک از پرونده هسته ای کره شمالی را ورق زده است؛ می توان آن را یک موفقیت بزرگ هم برای ترامپ و هم برای اون به حساب آورد، به ویژه آنکه ترامپ به این توافق و پرستیژ آن پس از خروج جنجالی از برجام و نیز اختلافات سیاسی–اقتصادی با متحدان آمریکا که در نشست اخیر جی–7 کاملا نمود یافت، نیاز مبرم داشت. کیم جونگ اون هم که خود و اجدادش در 70 سال گذشته همواره به دنبال شناخته شدن از سوی جامعه جهانی به عنوان یک کشور دارای جایگاه بین المللی بوده اند، توانست به عنوان قدرتی هسته ای در کنار یک رئیس جمهور آمریکا و در شرایطی کاملا برابر بنشیند و مذاکره کند و این یعنی یک معادله برد–برد هم برای ترامپ و هم برای اون که خوب بلد است از چنین نشستی چگونه یک پیروزی افسانه ای در ذهن مردم کره شمالی بسازد.

اما همانطور که گفته شد آنچه که نصیب جامعه جهانی شده سندی چهاربندی است که از مهمترین فاکتورهای یک توافق اجرایی خالی است. چیزی که ترامپ و اون امروز امضا کردند، دست کم از دو فاکتور اصلی یعنی "عامل زمان و ساختار اجرایی" خالی است. برای رسیدن به یک "توافق جامع" -آنگونه که ترامپ پیش از انتشار سند مدعی آن شده بود- عامل زمان یک عنصر اساسی است و یک توافق جامع حتما باید با زمان بندی مشخص و مرحله به مرحله روند کار را مشخص کرده باشد، این درحالی است که در این باره نبود یک ذهنیت روشن درباره آینده مذاکرات و زمان مورد نیاز برای رسیدن به اهداف تعیین شده، حتی در میان خود آمریکایی ها کاملا مشهود است و خود ترامپ هم در دو بار سخن گفتن پس از امضای سند، بارها سوال خبرنگاران را در این باره یا بی جواب گذاشت و یا با کلی گویی از آن طفره رفت.

فاکتور دوم برای یک توافق این چنینی سازوکارهای اجرایی آن است. در این سند به هیچ وجه اشاره ای نشده که راه رسیدن به چهار بند مشخص شده چیست و حتی صحبتی از ضمانت های اجرایی آن به میان نیامده است. ترامپ در سخنانش به نوعی به این مساله اذعان و سعی کرد با گفتن اینکه "این رئیس جمهور و این وزیر امور خارجه با اسلاف خود متفاوت هستند و توانسته اند طرف مقابل را راضی کنند"، آن را پاسخ دهد. اما مسلما این امر نمی تواند جایگزین تضمینی شود که جای خالی آن در سند مذکور احساس می شود. در واقع ترامپ می خواست بگوید این تیپ شخصیتی او و وزیر خارجه اش است که حرفهایشان باید از نظر دیگران سند تلقی شود و دیگر نیازی به ذکر تضمین های متعارف در سندهای اینچنینی نیست!

همه آنچه که از این سند برمی آید این است که توافق امضا شده برخلاف همه جنجال های تبلیغاتی ترامپ و تیم اش تنها آغاز یک پروسه دشوار است و این مذاکرات آتی وزیر خارجه و دیگر مقامات آمریکایی با طرف کره ای خواهد بود که مشخص می کند سند امضا شده تا چه حد می تواند موفق باشد. خصوصا اینکه باید در نظر داشت خاندان کیم در طول 70 سال حکمرانی بر کره شمالی، نشان داده اند که به توافقات خود با جامعه جهانی در صورتی که خواسته هایشان برآورده نشود و یا با بدعهدی مواجه شوند، وقعی نمی نهند؛ کما اینکه در گذشته نیز توافق های متعدد با همسایه جنوبی، توافق 1994 با آمریکا و گفت وگوهای شش جانبه (کره شمالی با کره جنوبی، آمریکا، چین، ژاپن و روسیه) را کنار گذاشته و مقاومت در برابر دست کم شش قطعنامه شورای امنیت و خروج از NPT در سال 2003 را نیز در کارنامه دارند.

اگر از دیدار رودرروی یک رئیس جمهور آمریکا با یک رهبر کره شمالی چشم پوشی کنیم که رویدادی بی سابقه بود، این توافق نیز چیزی بیشتر از ده ها توافقی که در گذشته طرف های مختلف با کره شمالی امضا کرده اند، ندارد و این مذاکرات آتی میان دو کشور است که نشان خواهد داد این توافق تا چه میزان موفق خواهد بود و ترامپ و وزیر خارجه اش تا چه حد با پیشینیان خود متفاوتند.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید



عضویت در خبرنامه فرصت امروز

با عضویت در این خبرنامه از آخرین مطالب روزنامه مطلع خواهید شد.

Please wait

با ما در ارتباط باشید

021.88895341

021.88895342

[email protected]

شبکه های اجتماعی